Het gedicht ‘Sonnet XIV’ is geschreven door de bekende dichter Hugo Claus. In dit gedicht schrijft hij over zijn eigen dood. Hij wilt niet dat de mensen blijven treuren om hem, maar dat ze gelukkig aan hem blijven denken.
Dit gedicht bestaat uit 4 strofen en 14 verzen. Het is dus een sonnet, het is opgedeeld in twee kwatrijnen en twee terzines.
Ook komen er verschillende vormen van rijm in voor :
Volrijm : as en gras, wangen en verlangen, schreven en leven.
Leeggeschud en schut zijn gelijkrijm, de laatste lettergreep wordt hetzelfde uitgesproken, maar op verschillende manieren geschreven.
In ‘Als dan het koperen keteltje vol as’ zijn verschillende vormen van enjambementen te vinden. Bijvoorbeeld van de eerste vers, naar de tweede vers.
Het thema van dit gedicht is dus de dood. Wanneer iemand gestorven is, moet je niet om die persoon blijven treuren, maar juist aan deze blijven denken zoals hij was, met zijn kleine foutjes inbegrepen. Want het zijn net deze die je het meeste gaat missen wanneer iemand er niet meer is.
Ik denk dat het interessant is om dit gedicht te lezen omdat het één van de weinige gedichten is waarin er iemand over zijn eigen dood spreekt. Het is ook gewoon een gedicht om eens over na te denken. Mijn conclusie over dit gedicht is dat de belangrijkste en kostbaarste dingen in de kleinste details zitten.
Emilie
1 antwoord so far ↓
Nigel // maart 26, 2009 bij 9:05 am |
Emilie,
Je gedicht heeft veel betekenis en ook een aangename portie humor, het is dus erg goed. Maar we verwachten niets anders dan kwaliteit van Hugo Claus, niet?
Je uitspraak is erg goed, behalve dat je wat siste als je de ’s’ uitsprak, maar dat is amper een probleem. Het was op een goed tempo en het was rustig verteld.
Misschien iets luider praten en letten op je s-klank maar voor de rest was alles heel goed.
Nigel